Supreme Understanding [1]

In his song of Mahamudra, Tilopa says: Mahamudra is beyond all words and symbols, but for you, naropa, earnest and loyal, must this be said: the void needs no reliance, mahamudra rests on nought. without making an effort, but remaining loose and natural, one can break the yoke – thus gaining liberation. 

The experience of the ultimate is not an experience at all – because the experiencer is lost. And when there is no experiencer, what can be said about it? Who will say it? Who will relate the experience? When there is no subject, the object also disappears – the banks disappear, only the river of experience remains. Knowledge is there, but the knower is not.

That has been the problem for all the mystics. They reach to the ultimate, but they cannot relate it to those who are following. They cannot relate it to others who would like to have an intellectual understanding. They have become one with it. Their whole being relates it, but no intellectual communication is possible.

They can give it to you if you are ready to receive; they can allow it to happen in you if you also allow it, if you are receptive and open. But words won’t do, symbols won’t help; theories and doctrines are of no use at all.


The experience is such that it is more like an experiencing than like an experience. It is a process – and it begins, but it never ends. You enter into it, but you never possess it. It is like a drop dropping in the ocean, or, the ocean itself dropping into the drop. It is a deep merger, it is oneness, you simply melt away into it. Nothing is left behind, not even a trace, so who will communicate? Who will come back to the world of the valley? Who will come back to this dark night to tell you?

All the mystics all over the world have always felt impotent as far as communication is concerned. Communion is possible, but communication, no. This has to be understood from the very beginning. A communion is a totally different dimension: two hearts meet, it is a love affair. Communication is from head to head; communion is from heart to heart, communion is a feeling. Communication is knowledge: only words are given, only words are said, and only words are taken and understood. And words are such: the very nature of words is so dead that nothing alive can be related through them. Even in ordinary life, leave aside the ultimate, even in ordinary experiencing when you have a peak moment, an ecstatic moment, when you really feel something and become something, it becomes impossible to relate it in words.

~Osho 

[Tantra: The Supreme Understanding.
Discourses on Tilopa’s Song of Mahamudra]

Vier kruisen als symbolen voor innerlijke ontwikkeling

Paasvoordracht van Daniël van Egmond in Haarlem

Belangrijk is dat we beseffen dat mysteriën zoals die van geboorte, dood en opstanding – en daaraan vooraf zelfs nog schepping – zo ontzagwekkend zijn, dat wat we er ook over zeggen, het altijd alleen maar fragmentarisch kan zijn. Dus ook mijn verhaal van vanmiddag is uiterst fragmentarisch, en belicht maar een aantal facetten, naar ik hoop voldoende interessant voor u om dat met u mee te nemen.

Belangrijk is dat wanneer we het over mysteriën hebben, over dit soort mysteriën, dan hebben we het altijd over een werkelijkheid die onze zintuiglijke werkelijkheid ver overstijgt, en ons probleem is dat we zo’n werkelijkheid dan toch in termen van tijd en ruimte gaan bespreken, want onze taal dwingt ons daartoe.

En dan is het belangrijk om als het ware door die woorden heen te luisteren naar dat andere niveau dat erachter schuil gaat. Een symbolisch niveau, maar naar mijn gevoel zijn symbolen een grotere, een diepere, een meer aanwezige werkelijkheid dan wat zintuiglijke ervaring ons biedt. Iets wat in onze cultuur niet meer zo vanzelfsprekend is geworden.

De oude mensen in de oude culturen, voor hen was die andere wereld nog vanzelfsprekend, men was, zo zou je kunnen zeggen, nog transparant voor de hemelen terwijl men op aarde verkeerde. Dat had tot gevolg dat men in de natuurverschijnselen niet uitsluitend natuurverschijnselen zag zoals wij die bespreken en wij die kennen, maar dat men in natuurverschijnselen uitdrukkingen zag van hemelse mysteriën.

En één van die natuurverschijnselen naast vele andere is, zeker in de de omgeving waarin wij wonen- in Noord-Europa – is de vier jaargetijden. De vier specifieke punten in het jaar die iets vertellen tussen de verhouding tussen zon en aarde. En daarmee bedoel ik de winterzonnewende, de lente-evening of lente-equinox, de zomerzonnewende en de herfst-equinox. Die vertellen iets – als ik naar de symbolische werkelijkheid luister – over het de relatie tussen het goddelijke, die zich onder andere uitdrukt als zon, en ons mensen, die zich onder andere uitdrukken als de aarde, maar je zou ook kunnen zeggen dat ze tot uitdrukking brengen iets van de ziel, wat ook een symbool is voor de zon, en iets van de persoonlijkheid, wat een uitdrukking is voor de aarde.


Zo zie je dat in vele culturen – zeker waarin de vier jaargetijden duidelijk aanwezig zijn, dat is natuurlijk niet overal op aarde het geval – die vier jaargetijden diepe uitdrukking zijn van symbolen. Het is niet voor niets dat onze kerstviering zo rondom de winterzonnewende plaatsvindt. En het is ook niet zo vreemd dat oorspronkelijk eigenlijk het Paasfeest bij de lente-equinox hoorde, wat nu praktisch het geval is, met deze vroege Pasen.

Dus mijn verhaal volgt deze vier seizoenen, deze vier punten in de relatie tussen zon en maan, tussen God en mensheid, en tussen ziel en persoonlijkheid. Als we verder kijken naar alle mogelijke religies, of het nu grotere religies zijn of kleinere, dan zie je dat het mysterie van schepping, van geboorte, wat in sommige tradities als een soort val in de stof wordt begrepen, van verlossing – of ik moet eigenlijk eerst zeggen van sterven – en uiteindelijk van een opstanding of een voortbestaan na de dood, ook dat zijn vier momenten in een bestaan zou je kunnen zeggen, dat die vier momenten ook in alle religies, klein en groot, een centrale functie vervullen.

Lees verder

Liefde is een vuur [3]

~Llewellyn Vaughan-Lee 

Soefisme is een pad van liefde. De Soefi is een reiziger op het pad van liefde, een zoeker die terugreist naar God door het mysterie van het hart. Voor de Soefi is de relatie met God die van minnaar en Geliefde, en Soefi’s staan ook bekend als minnaars van God. De reis naar God vindt plaats in het hart, en al eeuwenlang reizen Soefi’s diep in zichzelf, naar de geheime kamer van het hart. Waar minnaar en Geliefde de extase van vereniging delen.

Er zijn mensen voor wie spiritueel leven een liefdesaffaire moet zijn, een gepassioneerde affaire van de ziel. Deze overweldigende liefdesaffaire vindt plaats in het hart, en is één van de grootste mysteries van de mens. God liefhebben en bemind te worden door God, de diepte en intimiteit van deze relatie te beleven, is een geheim reeds lang bekend bij de Soefi. In het hart komen we steeds dichterbij onze Geliefde, zo dichtbij dat er uiteindelijk geen scheiding is wanneer de minnaar versmelt met de Geliefde, de minnaar verliest zichzelf in de liefde. Stap voor stap lopen we op het pad van liefde, totdat we uiteindelijk door liefde meegenomen worden in liefde; we worden door God naar God gevoerd, en dan is er geen weg meer terug, alleen een steeds dieper wordende liefdesaffaire van de ziel. Dit is de aloude reis van scheiding naar vereniging, de reis van ons eigen zelf terug naar een staat van één-zijn met God.

Op deze reis is liefde de kracht die ons naar Huis brengt. Liefde is de meest invloedrijke kracht in het universum en ze bevindt zich in het hart van een ieder. Maar de liefde moet gewekt worden. Het hart moet geactiveerd worden, zodat het haar oorspronkelijke passie, deze verbinding van liefde die door de wereld loopt en onze eigen essentie is, kan leren kennen.

Sinds het begin der tijden zijn er meesters van liefde, spirituele leraren die de wegen van de liefde kennen, en weten hoe deze kracht in de mens te activeren en te kanaliseren. Zij dragen de kennis en weten hoe ze het verlangen dat de ziel naar God heeft, wakker moeten maken, en ze helpen dit verlangen te leven en hoe je dit verlangen toe kunt staan zichzelf te vervullen zodat de minnaar nabijheid en intimiteit, en uiteindelijk één-zijn met God, leert ervaren. Dit is de oeroude wijsheid van de liefde, hoe het hart te activeren, hoe met de stroom van liefde te werken zodat de mens teruggebracht wordt, naar God. En dit is de wijsheid van de Soefi’s, het oeroude pad van de liefde, dat er altijd al was, lang, lang voordat zij Soefi’s genoemd werden.

Er is een verhaal over een groep mystici, een groep minnaars van God, die de Kamal Posh genoemd werd. Kamal Posh betekent dekendragers, want hun enige bezit was een deken die ze als bedekking gedurende de dag droegen en ‘s nachts als deken gebruikten. Het verhaal gaat dat zij door de oude wereld van profeet naar profeet reisden, maar dat niemand hen tevreden kon stellen. Iedere profeet zei hen dit te doen of dat te doen, en dit bevredigden hen niet. Toen op een dag, ten tijde van Mohammed, zat de Profeet samen met zijn metgezellen toen hij zei dat binnen een bepaald aantal dagen de mannen van de Kamal Posh zouden komen. Dus gebeurde het dat na dat aantal dagen deze groep Kamal Posh bij de profeet Mohammed kwam. Toen ze bij hem waren zei hij niets, maar de Kamal Posh waren helemaal tevreden. Waarom waren zij tevreden? Omdat hij liefde in hun hart schiep, en wanneer er liefde is geschapen, welke ontevredenheid kan er dan nog zijn?