She Who Hears the Cries of the World

~Christina Feldman 

The Buddhist path isn’t just about the accumulation of wisdom. It equally requires the development of compassion—an intelligent sympathy for the suffering of all beings and the heartfelt wish to liberate them. In Buddhist iconography, this compassion is embodied in the bodhisattva Kuan Yin, who is said to manifest wherever beings need help. Engendering such compassion is not only good for others, says Christina Feldman, it is also good for us. By putting others first, we loosen the bonds of our self-fixation, and in doing so, inch closer to our own liberation.

Compassion is no stranger to any of us: we know what it feels like to be deeply moved by the pain and suffering of others. All people receive their own measure of sorrow and struggle in this life. Bodies age, health becomes fragile, minds can be beset by confusion and obsession, hearts are  broken. We see many people asked to bear the unbearable—starvation, tragedy, and hardship beyond our imagining. Our loved ones experience illness, pain, and heartache, and we long to ease their burden.

The human story is a story of love, redemption, kindness, and generosity. It is also a story of violence, division, neglect, and cruelty. Faced with all of this, we can soften, reach out, and do all we can to ease suffering. Or we can choose to live with fear and denial—doing all we can to guard our hearts from being touched, afraid of drowning in this ocean of sorrow.

Again and again we are asked to learn one of life’s clearest lessons: that to run from suffering—to harden our hearts, to turn away from pain—is to deny life and to live in fear. So, as difficult as it is to open our hearts toward suffering, doing so is the most direct path to transformation and liberation.

Compassion and wisdom are at the heart of the path of the Buddha. In the early Buddhist stories we find young men and women asking the same questions we ask today: How can we respond to the suffering that is woven into the very fabric of life? How can we discover a heart that is truly liberated from fear, anger, and alienation? Is there a way to discover a depth of wisdom and compassion that can genuinely make a difference in this confused and destructive world?

Het Wonder

Het oerverlangen van de Bron drukt zich uit in mijn wezen, een diep verlangen naar de Essentie om een heel mens te worden en in contact te zijn met Liefde, Wijsheid en Inspiratie.

Als ons hart zich opent, ervaren we het wonder van de schepping. Ik voel het wonder om een mens lief te hebben en ervaar het wonder dat een ander mij kan liefhebben. Het is een wonder dat we daar bewust van kunnen zijn, dat we er over kunnen nadenken. Een wonder dat we kunnen zien en kunnen horen. Een wonder als ik op het strand loop, mijn honden vrolijk zie stoeien in het zand, de wind in mijn gezicht voel en opeens geraakt wordt door de schoonheid van de horizon. Werkelijk wonderbaarlijk !

En ook al zie ik dit wonder vaak niet en ben ik weer gepreoccupeerd met gedachten, gevoelens en wilsimpulsen, verschijnt mijn agenda voor mijn neus en maak ik mij zorgen over allerlei zaken, meer en meer besef ik dat ik participeer aan het wonder van het leven. Als ik stil sta en kijk, dan zwem ik er midden in.

Kabir Helminski schrijft in zijn boek ‘Het Wetende Hart’ hierover het volgende:

Voor veel mensen met een spirituele visie, leven we in een oneindig hart. Dit hele universum is een manifestatie van kosmische liefde. Dit hele universum is geschapen uit een vonk van liefde. We leven in een oceaan van liefde maar omdat die ons zo nabij is moeten we soms een schok krijgen, pijn mee maken of verlies lijden om ons de nabijheid en het belang van de liefde bewust te worden. 

Een visje kreeg eens te horen dat het niet zonder water kon leven en de schrik sloeg hem om het hart. Het zwom naar zijn moeder en vertelde haar, trillend van ellende, over de behoefte aan water. De moeder zei: water, mijn lieveling, is waar we in zwemmen. 

Ik ken mensen die precies door de ervaring heen zijn gegaan door hun contact met de weg van liefde. Iemand drukte dat tegenover mij zo uit: ik dacht altijd dat mededogen iets in mijzelf en andere mensen was, maar ik was er niet van overtuigd dat dit mededogen buiten onszelf bestond. Het werk dat we samen doen heeft me duidelijk gemaakt dat mededogen buiten onszelf bestaat en dat we het daarom ook van binnen vinden, we leven erin !” 

[Het wetende hart. De weg van de soefi: verdieping en transformatie]

~Kees Voorhoeve

Vergankelijkheid [3]

Voordat we ons fundamenteel voor de essentie of levende stroom kunnen openstellen, zullen we steeds weer opnieuw in het meditatieproces met de strijd tussen leven of doodgaan worden geconfronteerd. Op verschillende subtiele niveaus proberen we even open te zijn en los te laten, om direct daarna weer te vervallen in identificatie en vastgrijpen. Er blijft een diep geworteld mechanisme aanwezig om de vergankelijkheid te willen vermijden op zoek naar zekerheid en controle.

Ook al weten we conceptueel dat loslaten heilzaam is en dat de volheid van het leven zich kan tonen, zodra we werkelijk onszelf dreigen te verliezen of als we met de vergankelijkheid in aanraking komen, schrikken we hiervan.

Het is belangrijk te beseffen dat de strijd tussen loslaten en vastgrijpen een centraal onderdeel is van de meditatietraining. Iedere keer als we ons open stellen en een drempel overgaan, komen we weer een nieuwe drempel tegen. Het is te vergelijken met het afpellen van een ui. Willen we doorgaan tot de kern dan zullen we vele lagen tegen komen. Het doorbreken of loslaten van deze lagen is in wezen een vreugdevol proces, want het licht breekt door, de spirituele zon begint te schijnen en onze ervaring wordt gevoed met vertrouwen, verzachting en warmte. Maar voor veel mensen blijkt echter het meditatieve loslaten een pijnlijk proces te zijn. Zodra we tegen een grens aanlopen, worden onze diepgewortelde patronen, gehechtheden en gewoontes zichtbaar. Dit brengt vaak een schok te weeg. We kunnen dan overdonderd worden door gevoelens van onmacht, zinloosheid, frustratie of depressie en proberen de boel krampachtig onder controle te houden.

Hoe is het mogelijk dat we ons zo vastzetten terwijl loslaten juist zoveel ontspanning en helderheid teweeg kan brengen? Want als we goed kijken, is alles wat ontstaat vergankelijk en zijn we helemaal niet instaat om permanent de zaken te controleren. Het heeft ook geen zin om het vast te houden, het leven verandert toch en het vasthouden levert alleen maar pijn op.

Alles wat geboren wordt, is vergankelijk en zal sterven.
Alles wat bijeengebracht wordt, is vergankelijk en zal opraken.

Alles wat samenkomt, is vergankelijk en zal uiteengaan.
Alles wat opgebouwd wordt, is vergankelijk en zal instorten.
Alles wat opkomt, is vergankelijk en zal ten val komen.

Vriendschap en vijandschap, geluk en verdriet, goed en kwaad,
alle gedachten die door je hoofd spelen,
alles is voortdurend aan het veranderen.

~Patrul Rinpoche


Wordt wakker en laat los. Besef tot in het merg van je botten dat alles wat verschijnt voortdurend verandert. Kan je dat werkelijk toelaten en voelen?

~Kees Voorhoeve