Wat is nodig?

~Maarten Houtman

Is het nodig om lange omwegen te gaan of prestaties te leveren op een terrein dat je niet of nauwelijks kent? Is het nodig om gezangen uit andere landen en in een andere taal over te nemen en te beoefenen, terwijl je de inhoud niet echt begrijpen kunt? Is het nodig dat je meester een of ander exotisch gewaad aan heeft? Is het nodig je te verdiepen in problemen en opgaven, die voor jou niet herkenbaar zijn? Is het nodig dat je jezelf een discipline oplegt waarmee je jarenlang moet vechten?

Ik geloof het niet. Al het genoemde staat voor iets heel anders, iets dat alleen in stille, eerbiedige aandacht, zo direct in het gewone leven, voelbaar wordt. Leerlingen die weekend- of weeksessies volgen van een Japanse zenmeester komen onveranderlijk bij me met vragen uit een gevoel van verdwazing. Als ik ze uitleg dat de gebruiken en regels ontstaan zijn in een bepaalde tijdsperiode en cultuur en dat ze voor ons niet meer dát belang hebben, knikken ze gerustgesteld, maar er blijft iets in ze van 'je kan toch maar nooit weten'.

Zo sterk is de autoriteitscultus op dit gebied. De gewone, praktische werkwijze van onderzoek door te doen wordt zonder bedenken opzij gezet en ze leveren zich daarna over aan de autoriteit van 'hij die weet'! Waarmee je iedere mogelijkheid om echt te ervaren of te ontdekken per definitie uitsluit. Het advies om onschuldig werk te doen, zoals je huis ordelijk en schoon houden, eten koken, op het land werken zonder diepzinnige gedachten, alleen maar doen wat het moment vraagt, is voor velen te gewoon. Onze autoriteitsbehoefte, die weer afgescheidenheid oproept en soms sekte-vormend is, ontwikkelt nu net de oorzaak van alle lijden in de wereld: je langs een omweg afscheiden van je naaste, die niet oefent zoals jij!

Alles wat je jezelf oplegt, zonder inzicht in wat je doet, is een dwang die je geest, die in wezen vrij is, niet accepteert. Alles wat je doet omdat iemand of iets het gezegd heeft, zonder het grondig te onderzoeken, is een dwang die je jezelf uit onzekerheid en angst oplegt, maar die je losraken van de structuur van het verleden voor onbepaalde tijd uitstelt.

Ik zal niet tot in details ingaan op de afschuwelijke werking van het zich afscheiden: als je rustig de geschiedenis van de mensheid, die de geschiedenis van het menselijk bewustzijn is, tot je door laat dringen, merk je op dat het zich afscheiden de oorzaak van alle lijden in de wereld is. Pas als je je afgescheiden hebt kun je onverschillig zijn voor het leed om je heen en voor de onmogelijke verschillen in welvaart en ontwikkelingskansen. Je merkt dan ook op, dat je moet oppassen je niet opnieuw af te scheiden als je je organiseert om dat euvel te bestrijden. De furie van geweld, agressie, marteling en uitbuiting in de wereld kent vele wegen. Wees wakker.

Lees- en Kijktips

Tara Brach


Brad Warner
Noah Levine
Rick Hanson







 




                   Tara Brach: The Blessings of Soul Recognition 
                 
                   Brad Warner: Desire and Happiness
                 
                   Noah Levine: The Heart Practices
                 
                   Rick Hanson: The Noble Eightfold Path: Right Mindfulness


Bliss Feels Like Shit

"This is why quick and easy methods of experiencing spiritual bliss or achieving altered states of awareness are ultimately damaging and a colossal waste of time and money. Achieving spiritual bliss and altered states of awareness are just more ways of giving in to desire. Your desire for bliss or altered states is satiated for a little while, but then it comes back again even stronger and you have to make even greater efforts to achieve it, or else simply suffer for the lack of it.

Bliss will always make you feel like shit after a while."

~ Brad Warner

De stilte in te gaan

Als deze blog geplaatst wordt, heb ik net een vijfdaagse meditatieretraite achter de rug in het Limburgse kloosterdorp Steyl. De Maha Karuna Chan sangha was vijf dagen lang te gast in het Centrum St. Michaël van de Missionarissen van Steyl, om er onder leiding van Ton Lathouwers ‘de stilte in te gaan’.

Door: André van der Braak

André van der Braak
Ik houd van deze term, omdat ze niet zo boeddhistisch beladen is als de term ‘meditatie’, laat staan de term ‘zenmeditatie’.
Die termen roepen meteen allerlei beelden op van een moeizame worsteling om het denken tot zwijgen te brengen, allerlei onbegrijpelijke zenraadsels op te lossen, en zo een of andere ultieme verlichting te bereiken.


Maar ‘de stilte ingaan’ is een praktijk die in alle religieuze tradities voorkomt (en ook in niet-religieuze tradities, zoals de filosofische scholen in de hellenistische tijd die filosofie als leefwijze beoefenden, zoals Pierre Hadot heeft benadrukt).

Lees verder op NieuwWij