Noem me alsjeblieft bij mijn ware namen

“Zeg niet dat ik morgen zal vertrekken, want vandaag zelfs kom ik
voortdurend aan. Kijk goed: ik arriveer elke seconde als een knop aan
een lentetak, als een jong vogeltje met tere vleugels, dat leert zingen in
zijn nieuwe nest, als een rups in het hart van een bloem, als een juweel
verborgen in een steen.

Ik blijf komen om te lachen en te huilen, te vrezen en te hopen.
Het kloppen van mijn hart is de geboorte en de dood van al wat leeft.

Ik ben het eendagsvliegje dat zich vlak boven de rivier ontpopt en ik
ben de vogel die, als de lente komt, bijtijds arriveert om het vliegje
op te eten.

Ik ben de kikker die vrolijk rondzwemt in het heldere water van de
vijver en ik ben de ringslang die onhoorbaar nadert en zich met
de kikker voedt.

Ik ben het kind in Oeganda, vel over been, mijn benen zo dun als
bamboestokjes en ik ben de wapenhandelaar die dodelijke wapens
aan Oeganda verkoopt.

Ik ben het twaalfjarige meisje, vluchteling op een klein bootje,
dat overboord springt, na verkracht te zijn door een zeerover.
En ik ben de zeerover, mijn hart nog niet in staat tot liefde en begrip.

Ik ben een lid van het Politbureau, met onbeperkte macht in
mijn handen. En ik ben de man die, langzaam stervend in een
heropvoedingskamp, zijn “bloedschuld” aan zijn volk moet betalen.

Mijn vreugde is als de lente, zo warm dat zij bloemen doet bloeien
langs alle paden van het leven. Mijn pijn is als de rivier van tranen,
zo vol dat zij de vier oceanen vult.

Alsjeblieft, noem me bij mijn ware namen zodat ik al mijn huilen en
lachen tegelijk kan horen, zodat ik kan zien dat mijn vreugde en pijn één zijn.
Alsjeblieft, noem me bij mijn ware namen, zodat ik kan ontwaken en de deur
van mijn hart open kan blijven, de deur van mededogen.”

~Thich Nhat Hanh

Boze Boeddhisten

Boeddhisten altijd vredig en sereen? Bodhitv maakt voorgoed korte metten met dit beeld!
In het kader van de driedelige BOS-docu 'De drie vergiften', vertellen Brad Warner, Kitty Arends, Joan Halifax en Martine Batchelor over hun ervaringen met het meest temperamentvolle vergift: woede.

Brad Warner
"In het Boeddhisme is het belangrijk dat we het 'zelf' beter leren begrijpen. Woede is vaak gerelateerd aan verkeerde ideeën over onszelf. Aan de ene kant willen we niet boos zijn, want we weten hoe destructief het kan zijn. Maar aan de andere kant werkt woede wel lekker zelfbevestigend: wanneer je boos bent op iemand dan ben jij boos op iemand. Het kan dan gevaarlijk aanvoelen om die woede te laten gaan: 'als ik stop met boos zijn, dan stop ik met mezelf zijn, en dan verlies ik mezelf', denken we dan. Er is dus een haat-liefde verhouding met woede: aan de ene kant haten we het, aan de andere kant voelt het goed omdat het ons het idee geeft dat we bestaan.

Brad Warner is een Amerikaanse zenleraar en houdt een blog bij, genaamd hardcore zen. Hij is ook bassist, speelde in Japanse films en schreef ooit voor soft-porn blog Suicidegirls.

"Ik speel in een hardcore punkband. Mensen vragen me vaak hoe ik zulke 'boze muziek' kan maken terwijl ik boeddhistisch leraar ben. Dat is geen rare vraag. Ik herinner me nog hoe punkmuziek heel goed voor me was in mijn tienerjaren. Ik leefde op een plek waar het voelde alsof ik de enige boze persoon was. Iedereen leek heel gelukkig met het leven, behalve ik. Ik was pissig. Punk rock gaf me hoop, er waren blijkbaar meer mensen die boos waren. Er bestaat het simplistische idee dat de beste manier om peace and love te verspreiden is door alleen maar over peace and love te zingen. Ik denk dat het ingewikkelder ligt. Soms moet je tot actie overgaan."

"Ik denk dat het voor veel mensen lijkt alsof boosheid van buiten komt, maar meestal genereer je het zelf. Maar toch, mensen maken de meest verschrikkelijke dingen mee, van pesten tot armoede. Daar kun je behoorlijk van doordraaien. Ik ken het verhaal van die Finse Jongen (uit Pekka) niet, maar je hoort vaker zulke verhalen van mensen die van die drastische dingen doen. We nemen dan aan dat het om woede gaat en dat is een veilige aanname. Maar er is bijna altijd meer aan de hand.

Lees verder: BodhiTv

Niet mee bemoeien

Onvrede in mijzelf ontstaat uit eigenwilligheid. Wat mij hindert, ben ik zelf.

Laat jezelf los, nadat je dit ontdekt hebt. Zoeken naar vrede buiten mij levert toch niets op. Hoe meer ik buiten mij zoek, hoe meer ik vast loop. Verdwaald, vervreemd en verloren.
Het is een lange weg van eigen liefde naar Goddelijke Liefde. Het Woord geeft betekenis, trillend in mijn binnenste. Luister met je hart.

Welke kant ga ik op?
Heb ik echt genoeg van de bewustzijnsvernauwing?

Ik houd blijkbaar liever vast aan het ‘oude’. Er zijn vele onware ikken die mij domineren maar blijkbaar zie ik ze als goed. Wat een merkwaardige aantrekkingskracht, want deze onware ikken zitten vol met giftig voedsel.

Meestal willen we alles inpassen in ons eigen referentiekader met als doel om onszelf te rechtvaardigen of onszelf te verheerlijken. De tirannie van het onechte zelf is jezelf steeds vanuit het verleden zien en beheerst worden door emotionele reactiepatronen. Hierdoor doen we ons anders voor dan wie we werkelijk zijn. 

Dit veranderen vraagt om een schok. Zodra er even een moment van aandacht verschijnt, worden we pijnlijk geconfronteerd met onze maskers en doorzien we de clichés van onze psychische conditioneringen.

Voorbij gaan aan de onware kant, betekent fundamenteel niet meer reageren op wat zich aandient en alleen maar kijken. Net als in een rechtbank, laat alle ikken aan het woord maar dan zonder oordeel, geen rechter zijn, geen commentaar geven, met aandacht kijken en laten zoals het leven is. Ga je niet bemoeien met de stroom. Of het nu vervelend is of mooi, probeer het niet meer krampachtig te begrijpen en het ergens in te passen.

Laat het leven leven!

~Kees Voorhoeve